zomer en wintererwten

En dan … is er koffie en …. processierups

In mineur ga ik naar binnen. Op zoek naar majeur. De volgende dag  vind ik het “scary” worden.  Zoveel nesten heb ik in de afgelopen 20 jaar nog niet gezien in mijn tuin. Gelukkig zijn er twee sterke mannen thuis. Lief zijn ze. Ze willen helpen. In een mum van tijd zijn er drie moestuinbakken onder de eikenbomen weg.  Op het terras. De laatste bak blijft staan.  Te zwaar.

Kilo’s aardbeien worden ondertussen zomerkoninkjes. Sugarsnaps hangen overdadig naar beneden. Alles doet het goed. En de processierups gedijt als nooit tevoren.

KAN IK NOG WEL GROENTES ZO ETEN? EN WAT MET DE AARDBEIEN DACHT IK?  De haartjes blijken onschadelijk vanaf  60°C. De aardbeien kook ik. Dan maar ‘smorend’ door de havermout ’s morgens. De knapperige sugarsnaps dan ook maar even niet rauw. Liever te heet als zo’n haartje in mijn mond.  Het hoeft niet altijd groot te zijn om impact te hebben. Ze zijn maar 1/10 van een mm. Microscopisch maar je kunt er niet naast voelen als ze op je huid zitten.

Met handschoenen begin ik terug met zaaien in de bak onder de boom. De nesten zijn inmiddels weg. Binnen leg ik 9 erwten op nat keukenpapier. Bij de pakken neerzitten geeft geen oogst en geen plezier. Soms moet je door een zure appel heenbijten.

Ben nog niet zeker of ik de appels straks gewoon durf te eten. Bij het middelste appelboompje  greep ik op een haar na in een verdwaalde processierups.

Alles heeft zijn voordelen. Je leert er van. Ik weet nu best wel wat over deze beestjes, het verwijderen en hun gedrag.  Als je ook iets hebt meegemaakt met deze beestjes? Volgende keer meer. In stukjes. Zodat ik kan blijven lachen en mijn majeur niet weer kwijtraak.

Love

Berries

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.