the payment of the worker is not determined by the value of his product

Starterslabo dagboekje betalingen

Zonder enthousiasme duw je je uit bed. Zonder te weten hoe je het in orde krijgt. “Horrible stuff”.  Gelukkig hoef ik het van mezelf maar 10 minuten vol te houden. Dan mag ik “escapen”.

Maar de goden zitten mee. Softwarebugs verdwijnen als sneeuw voor de zon.  Moed en gemoed expanderen.  En overmoed wil meedoen.  “ Next stuff”. 

Buiten zie ik doorzichtig nat naar beneden gutsen. Er komt een appje binnen van Charlotte. Hier sneeuwt het maar, dat hoeft echt nog niet. Ze is druk voor de kerstmarkt in Leuven. Haar postkaarten van hout boeien me.  Een volgende app komt binnen.  Michaël stuurt een Leuvens landschap met wazige sneeuw. Hij bezit computerkennis die ik mis. Toch ga ik nog op de eigen blaren zitten. Zelfredzaamheid. “The only way for me”. In gedachte hoor ik gegrummel over “irritant taalgebruik” . Dat Engels bij dat Nederlands. Dat hoeft echt niet. “So be it”. Op sommige bugjes moet je zuinig zijn.  Het natte geguts wordt stilletjes sneeuw.

“Next stuff” . Betalingen in de webshop van Birds and Berries. Van Starterslabo krijg ik een account voor Mollie.  Heel wat keren gebruik ik  de “10 minuten escaperoute” . Mijn hoofd wilde er nog niet zijn.  Eén van mijn dierbaren bood hulp aan maar toch kwam het er niet van.  Dus ga ik terug naar het vertrouwde  warme blarenplekje. Tot het werkt.

Op mollie.com.be staat het uitgelegd. Stap voor stap.  Nu ik weet waar ik moet zijn, installeert de plug-in zich automatisch. Ook de API key lukt. Het is een nieuw woord dat ik  vaker tegenkom maar eerst  herkauwt moet worden voor ik de bedoeling proef.  Application Programming Interface.  Een communicatiesleutel tussen de webshop en het betaalsysteem van Molly. Denk ik toch. Of omvat het meer?

Ik vul beide API keys in en zet de “test key” actief.  Van Hilde kreeg ik de tip om zelf even klant te zijn.  Straks ga ik mezelf trakteren op een boek.  Een goede test voordat het “in het echie” de mist ingaat. Buiten stopt het met sneeuwen. Voor vandaag heb ik lang genoeg op de blaren gezeten. Ik sta recht en ga de tuin in. Onder de eiken liggen de afgestoten zuurstofmachientjes.  Bruin en nat. Met hopen.  Ik begin die blaren bijeen te doen. 

Harkend denk ik na over de woorden van Edward Witten. Als je te snel gaat kun je iets essentieels over het hoofd zien.

Love
Berries

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.