moestuindagboekje blad van de bonen zien er geleefd uit

Moestuindagboekje 9 nov. 2017

De takken van mijn Europese eiken doen denken aan bezorgde ouders die hun boorlingen nog even willen bijhouden. De Amerikaan is onbeschermd en laat het eerder gaan. In onze tuin staan een stuk of tien zuurstofkanonnen. Als de takken geen handen meer hebben stijgt de kooldioxide. Van leverancier naar consument. Tot de lente ademen ze met ons op het ritme van de winter. 

Ik houd van de herfst. Van de verstilling. Van de ruwheid van de wind. Van het begin van het afscheid. De oranje en rode bladeren. Ze lijken een tegenstelling  met waar de kleur voor staat.  “As life”.

Het blad van de bonen ziet er  geleefd uit uit zonder gekleurde jasje. Daar verdoen ze hun tijd niet mee. Ze werken en produceren. Veel.  Zelfs nu met opruimen  vind ik verdwaalde bonen voor een maaltijd voor vier.

Ik was klaar in een kwartier: als je de boontjes klein snijdt voor de roerbak met wat olijfolie, beetje water en bouillon van Morga. Als je er nog een ontvelde paprika in stukjes, 2 ontvelde tomaten en lookstengels bijdoet. Halve pot Baskische saus en 350 gr gehakt rul gebakken met een vork. Op het einde een halve Chinese kool erbij in. Klein. “And off we go”

Het kan evengoed een andere groente zijn. Dat is het leuke. Dat het nog niet vaststaat. Je doet gewoon. Wat ik in de tuin niet kan vinden combineer ik met een voorraadje van Bioplanet.

“Finished” . De Indische tempelbel op de vensterbank staat klaar om gerammeld te worden. En…  Daar zijn ze al.  De hongerlappen:-)

Love
Berries

europese eik, bonen en aardbeien in november 2017

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.